Preloader image
Title Image

Ik vertel jou nooit meer iets!

Ik vertel jou nooit meer iets!

“Ik vertel jou nooit meer iets!!!…” Ken je die reactie? Het overkomt veel ouders. De reacties van de ouders daarover variëren van schouderophalen tot zich wanhopig afvragen wat ze verkeerd hebben gedaan. Meestal komt zo’n uitroep van je kind voort uit de frustratie omdat het zich niet gehoord voelde. Een kind wat iets heeft meegemaakt, op school of buiten met vriendjes, wil zijn verhaal kwijt en het gebeurde in perspectief gaan zien. Zijn ouders zijn meestal het eerste aanspreekpunt, dus doet hij zijn verhaal bij jou, de ouder.

Stel dat je kind vertelt dat er bij een meneer in de buurt iets tegen de ramen is gegooid en dat de groep kinderen waar hij mee was heeft staan schreeuwen naar het huis van die buurtgenoot. Die meneer kwam boos naar buiten en is achter hem en het groepje vrienden aan gekomen. Je eerste reactie kan dan zijn: “Wat heb jij gedaan? Wat was je betrokkenheid? Straks hebben we de politie nog aan de deur!” Met die vragen probeer je je eigen schrik en angst te sussen: Als mijn kind het maar niet gedaan heeft….

Laten we er eens een volwassen situatie naast zetten. Stel , je vertelt tegen je beste vriend dat op het werk kleine diefstallen worden gepleegd en dat het management nu iedereen op het matje roept om opheldering. De eerste vragen van jouw vriend: “Heb jij ook gestolen… of heb je er aan meegewerkt? Straks ben je je baan kwijt!” Waarschijnlijk ben je verbouwereerd en reageer je met een: “Wat denk je nou, dat ik betrokken ben bij verduistering!?”

Een andere reactie kan liggen in de sfeer van raadgevingen en vermaningen. “Als je maar weet dat zoiets heel erg is, dat mag je nooit doen en blijf voortaan maar bij die vriendjes uit de buurt.” Of …in de volwassen variant: “Wat een stelletje oplichters, kijk maar uit, straks verdenken ze jou ook, ga maar niet meer met die collega’s om.” Natuurlijk weet je dat het goed bedoeld is van je vriend. Uit zijn woorden spreekt betrokkenheid en ongerustheid. Voor een kind is het maken van die relativering nog wat lastiger.

Je kind wil zijn verhaal kwijt, gewoon vertellen wat hij heeft meegemaakt. Van jouw kant wordt in eerste instantie niets anders verwacht dan luisteren, en vervolgens goed na te denken over de vragen die je stelt. Zijn dat vragen die gaan over je eigen angst of worden het vragen die je kind aanzetten tot het vormen van zijn eigen gedachten? Zulke vragen kunnen zijn: “Wat vond jij ervan dat de ramen van die man werden bekogeld? Was je bang toen hij achter jullie aankwam? Als je er nu op terugkijkt zou je dan iets anders hebben gedaan?”

De vraag of je kind zelf ook heeft gegooid kan later best gesteld worden als het uit zijn verhaal nog niet duidelijk was. Alleen pas dan als je kind het verhaal heeft kunnen doen zonder daarbij gelijk een oordeel te horen van jou. Stel dat hij zelf ook iets heeft gegooid en daar eerlijk voor uitkomt. Met welke vragen zou je je kind dan aan het denken kunnen zetten over zo’n actie? De “waarom” vraag is lastig te beantwoorden… Makkelijker zijn vragen als: “Wat deed je besluiten om ook een steentje te gooien” en “Wat was er gebeurd als je niet had meegedaan?” ….. “Is het waar wat die groep jongens over die man zegt.. en wat is daar dan zo erg aan?” Er ontstaat dan hoogstwaarschijnlijk een leerzaam gesprek over groepsdruk, angst en oordelen…

Een moeder vroeg me eens of ze ooit nog wel een tweede kans van haar kind zou krijgen, nadat hij woedend had geroepen haar nooit meer iets te vertellen. Die kans bleek al heel snel te komen, een week later om precies te zijn. Een tweede kans, om haar kind te begeleiden in een soms verwarrende wereld….