Preloader image
Title Image

Hallo…contact?

Hallo…contact?

Hallo…contact?

Mee kirren, pruttelen, geluidjes maken… We doen het allemaal. Je kleintje laat een hoog aahhh horen en jij geeft antwoord op dezelfde toon, met ook zo’n mooie uithaal. Pret voor twee. Jij doet je kindje na, je kindje doet jou na.
Een geweldig staaltje van “Echt Contact” maken.
Houden zo!!!
Hoezo …houden zo?

Omdat het zo belangrijk is, je kind volgen in taal, toon en lichaamshouding en expressie. Kind kun je overigens gewoon vervangen door iedere ander persoon, want met tieners en volwassenen werkt het net zo…
Kijk even in gedachten mee naar het volgende “filmpje”..

Opa / oma / ouder /oppas zit bij de zandbak/speeltuin en Joris van 4 komt aangerend:
Grote ogen, opgewonden toon, snelle ademhaling…wijzend naar de struiken.. ”Een beest!”

Reactie 1: Rustige lage toon, vriendelijke glimlach..Ja jongen, in de struiken zitten weleens beesten, je kunt beter in de zandbak blijven. Blijf maar een beetje bij mij in de buurt, er is niets om bang voor te zijn.
Reactie 2: Grote ogen, een snelle ademteug, wijzend naar de struiken: ..Een beest..(wijzend) in de struiken!?

Joris zal bij de tweede reactie zijn eigen opwinding weerspiegeld zien en voelen: “Jij begrijpt mij!”

In trainingen hoor ik vaak de vraag: Stel je nou voor dat je kind heel erg is geschrokken en overstuur, dan is het toch juist belangrijk dat jij heel erg rustig blijft. Dus … hoezo volgen?
De eerste seconden van herkenning zijn nodig om echt contact te maken. Een huilend geschrokken kind herkent in de geschrokken toon en vragende blik van jou zijn eigen angst. Daarna kun je overschakelen op rust.
Het principe hier is eerst begrijpen , dan begrepen worden. Anders gezegd het volgen-leiden principe. Pas als je merkt dat de ander jou echt heeft gehoord en gezien ben je bereid de ander te volgen.
Een andere vraag, komend van ouders met tieners….:Dus ik moet maar afdalen naar hun manier van praten? Nee, in het geheel niet!
Stel je voor: je puberzoon/dochter komt thuis, smijt woedend zijn rugtas in de hoek en roept: Die hufter van wiskunde kan wat mij betreft doodvallen!! En zet voor “hufter” en “doodvallen” gerust ander jargon…maar hier houd ik het wat rustig..
Je kind kijkt er woedend bij en ploft op de bank.
Als jij op de bank naast het komt zitten en oprecht geïnteresseerd vraagt:
Oh, je vindt (meneer) de Vries van wiskunde een hufter en hij kan zelfs doodvallen wat jou betreft. Vertel… wat is er gebeurd?
Op dat moment vermanen of corrigeren in de trend van: He, let eens op je taal of Nou nou, dat kan wel wat minder… betekent dat je geen contact maakt.
Ook het herformuleren werkt averechts: Oh, je vind de leraar wiskunde dus niet zo aardig op dit moment? “Niet zo aardig!?” Dat is echt veel te zwak uitgedrukt…jij begrijpt er duidelijk niets van!!
“Vertel” nodigt uit zijn verhaal te doen, waarin je dezelfde tactiek kunt volgen. Begrijpend knikken, er een woord uitpikken (extra lessen? …. In je vrije tussenuur?) gerichte vragen zullen je kind helpen zijn hart te luchten.

Er luistert iemand begripvol.